Hier zijn wij weer

Vorig jaar had ik de smaak te pakken, nu gaat het wat minder. En toch heeft het geen zin te blijven schaven en doen want Thuis draait door, ook zonder mij.

Ik heb nu al 4 afleveringen kunnen bekijken en kom er langzaam maar zeker terug in.

Over ‘thuis’ wordt wel eens gezegd: “kijk een maand niet en je kan nog steeds volgen.” Dat klopt.
Maar vergis u niet, dat wil niet zeggen dat het zever is en je dan maar beter niet kijkt. Integendeel!

Zie het als terugkomen van een verre reis. In je omgeving zullen een paar dingen veranderd zijn. Er zijn koppels gevormd en uit elkaar gegaan. Er is misschien iemand verhuisd of een nieuw gezicht bijgekomen. Maar de verhoudingen blijven ongeveer hetzelfde, oude ruzies en vriendschappen kunnen vervagen, maar blijven altijd meespelen.
Ja oké. De kans bestaat dat bij je terugkeer je dorp verlaten is omdat die van ’t stad naar daar zijn gekomen om het op te spuiten, maar dat is een ander genre. Een genre dat thuis niet pretendeert te zijn en ook nooit zal proberen.

Ik keek ook ontzettend hard uit naar de nieuwe interieurs. Ten huize Julia is het bijvoorbeeld iets neutraler geworden, zij kozen voor eerder koele kleuren.

Het bureautje van Peter staat nu ook op gelijke hoogte met dat van Tom in plaats van 10 cm lager. Dat stond zo knullig en is een mooie rechtzetting.
De woonkamer van Marianne is nog altijd even stijlvol met vooral beige, grijs, ecru en wit. Door een groot modern werk op te hangen met felle kleuren, doorbreekt ze niet alleen die veilige en snel saaie kleuren. Op die manier betrekt zij ook Nancy, door haar kleurenkeuze door te trekken is het interieur altijd in evenwicht.

Geniaal Marianne. Maar pas op met al die plannetjes, want binnenkort is Nancy niet alleen je enige vriendin, maar ook degene die je in huis zal moeten nemen.
Want fraude, omkoping en smerige spelletjes komen altijd uit. Ook voor een Bastiaens.

Eén ding vraag ik mij echt wel af, waar is die Stijn naartoe?
De beeldkwaliteit is niet alles, maar ik kijk nog even op internet. Binnenkort komt Telenet dat oplossen!

VDSL2 ofzo

Vrijdag 30 september, het zou een prachtige dag worden.
Bruno en ik zouden terug tv kunnen kijken, ik zou terug bloggen en genieten van al die aandacht en warme reacties.

De installateur van Scarlet zou langskomen en alle aansluitingen in orde brengen. De digicorder en kabels stonden al 5 weken netjes in een doos in de living. Ik had de dag vrij genomen want zo’n afspraak wil je niet missen, ze lappen er dan zo nog eens 5 weken bij.
Het was hard hoor, het televisieseizoen ging van start zonder mij.

Ik liet me zeker niet ontmoedigen door mensen die met opgetrokken wenkbrauwen luidop durfden zeggen wat ik eigenlijk al vreesde, er kon nog zo veel misgaan. Ze komen te vroeg, ze komen te laat, ze hebben iets niet bij, de aansluiting is fout doorgegeven … noem maar op. Daar luisterde ik niet naar.
Eén zin hield me sterk. Een gespecialiseerde technicus zorgt voor de volledige installatie; hij gaat pas weg bij u thuis wanneer alles functioneert!

Maar wat doe je dan als die man zegt: “Oei dat gaat niet. Nee die aansluiting is hier niet voorzien. De tv-aansluiting vandaag in orde maken is onmogelijk.” Ga je dan in de deur staan met je armen in je zij?

NEE JIJ GAAT NIET WEG

Nee dat durfde ik niet. Sorry guys, ik heb nog steeds geen tv-aansluiting.
Alle respect voor alle fijne mensen die ik 5u lang heb proberen bereiken, heb gesproken en waarmee ik heb gechat op de Scarlet helpdesk. Ook al vind ik het niet netjes dat jullie mij zomaar van de lijn gooiden, kan ik mij wel voorstellen dat het minder makkelijk allemaal is dan gedacht.
En mijn excuses aan de Belgacom-klantendienst die ik belde over een probleem met Belgacom TV omdat ik Scarlet niet kon bereiken. Want terwijl u de zoveelste Scarlet klant duidelijk probeert te maken dat hun probleem het jouwe niet is, voeren jullie toplui een idiote vertoning op in de media.

Kader van Belgacom, kader van Scarlet, shame on you, shame on you, shame on both of you.