Cool story, tell me more.

Het paard van Troje
— door Jenny Verbeeck
Dat verhaal kennen jullie niet zeker?
 Afbeelding

De Grieken die zochten naar een manier om Troje binnen te vallen.
Ze bouwen een groot houten paard dat ze proberen binnen te smokkelen in Troje.

Natuurlijk, zo’n paard dat is niet verdacht he??
Maar nu bleek dat dat vol zat met Griekse soldaten.
Awel, Julia is de Luc zijn paard van Troje.
Capito?
Hehehehehe.
Afbeelding
Pas maar op, Jenny. Ik zou haar echt niet uitdagen.

WC. SPIC EN SPAN. NU!!!

De situatie in de Zus & Zo. Ik word er helemaal koud van. I love it!

Het is heel erg onvoorspelbaar. Ik heb op elk moment het gevoel gehad dat het uit te praten was. Maar elke keer ze de kans daartoe krijgen, kiezen ze de foute woorden, worden ze hysterisch of beginnen ze over iets dat totaal niet relevant is.

Er is daar veel aan de hand maar er is maar één groot probleem. Het gedrag van Jenny, hierdoor zijn ze niet in staat de kleinere problemen aan te pakken. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit maar als iemand uit mijn huishouden zo tegen iemand tekeer zou gaan? Ik zou binnen de 5 seconden daar staan om in te grijpen. Ik zou hen dwingen het uit te praten zonder te vervallen in grofheden en gestoorde insinuaties (want dat doen ze). Want anders komen we er niet uit!
Maar nee, iedereen tolereert Jenny’s gedrag en intussen doet Nancy lekker mee.

De enige die even ingrijpt is Leo. Die weet dat het moeilijk is voor Julia en stelt haar voor met Jenny te gaan praten. Dat doet hij op zo een lamme manier dat het alleen maar erger wordt.

hysterie

Maar eigenlijk was dat zelfs zo slecht nog niet. Want nu zagen Leo en Rosa eindelijk het ware gelaat van Jenny. Nu zouden ze Julia eindelijk geloven. Dat zou je denken he?

Nee hoor! Ik had het weer mis. Rosa slaagt er nog maar eens in de situatie helemaal fout te interpreteren. Vooral de mededeling van Julia ging aan haar voorbij.

alsdathierzozit

De volgende dag belt Rosa Julia op om te vragen of die komt werken. Ze mag dat natuurlijk vragen maar als Rosa had gewild dat Julia terugkwam, had ze tot daar moeten gaan. Ze had Julia duidelijk kunnen maken, dat ze er niet langer alleen voor zou staan. Dat ze nodig was. Maar nee, ze belt en vraagt koeltjes of Julia haar echt in de steek gaat laten en ze zegt dat ze met ‘spijt’ niks kan kopen.

En Jenny? Jenny staat nog even sterk op haar poten en vindt dat zij als baas niet moet onderdoen voor het personeel. En ja, dat mag op haar manier want zij heeft nu eenmaal ‘haar hart op haar tong’.
Rosa had toen moeten zeggen dat er een verschil is tussen ‘het hart op haar tong hebben’ en ‘verbaal geweld’. Ze kiest ervoor het gedrag van haar zus verder te negeren.

Spannend! Voor de eerste keer in mijn carrière kan ik mij niet voorstellen wat er eventueel zou kùnnen gebeuren. Het kan werkelijk alles zijn. Dus ja! Dit is genieten!

De vreemdheid

Waarschijnlijk ligt het aan mij maar de laatste tijd brengt Thuis me in de war. Het is alsof de personages die ik al heel mijn leven ken aan het vervreemden zijn voor mij.

Om te beginnen. Jenny, vrolijke Jenny. Ze doet kinderachtig en dat moet stoppen.
Als Julia een ticket verkeerd intikt, grijpt ze in. Maar in plaats van de situatie onder controle te krijgen, besluit ze het probleem uit te vergroten waar de klanten bij zitten. En Julia moet als straf de 2 koffies die ze aanbood zelf betalen. Dat is maar één voorbeeld. In de ogen van Jenny kan Julia niets goed doen.

Mensen die thuis niet écht volgen kunnen denken dat het misschien gewoon niet klikt tussen die twee of dat het alleen Rosa was die iemand extra wou aannemen. Julia heeft inderdaad haar fouten, om te beginnen die vreselijke onzekerheid die ook mij op de zenuwen zou werken.

Maar nee! Dat is het niet. Ook voor Jenny was Julia meer dan welkom.
De problemen zijn begonnen met de door Rosa spontaan georganiseerde pannenkoekenwedstrijd. Julia zag dat niet meteen zitten en het was zelfs Jenny die haar aanmoedigde. Julia deed mee omdat dat van haar verwacht werd. De sfeer zat toen nog goed. Tijdens de voorbereidingen stonden de twee zelfs te dollen in de keuken.

Afbeelding

Julia haalt een grapje uit door te doen alsof Jenny haar pannenkoeken aan het verbranden zijn. Gefopt!

Even later ging het mis. Julia won en meteen had ze het bij Jenny verkorven.
Het zit bij Jenny nog steeds zo diep dat ze zelfs haar totaal overwerkte zus geen tripje naar Polen gunt. Gewoon omdat ze dan even alleen met Julia zou zijn. Gewoon omdat mevrouw verloren is met de pannenkoekenwedstrijd.

Dan had je de double date van Judith, Tom, Ann en Mayra. Waarom die 4 keer op keer jeugdhuis/poolcafé Frens uitkiezen, is mij een raadsel. Maar goed, ze hebben het naar hun zin en Ann vindt het tijd dat ze  haar broer iets betaald zet (lang verhaal). Ze doet dat door hem zonder zijn medeweten in te schrijven voor de karaoke.  Maar Ann kent haar grenzen hoor.
Om het niet te erg te maken bezorgde ze Jens een opname van het nummer, zodat Tom enkel moet playbacken.
Hij had die eerder deze week mogen inzingen zodat hij wist wat hem te wachten stond. Alleen niet wanneer.

En kijk! Tom blijkt een natuurlijke entertainer. Aangemoedigd door Mayra die ‘yeah’ roept terwijl ze luid en vooral uit de maat op haar been zit te kloppen, weet hij even voor verstrooiing te zorgen bij de rest van het cliënteel. En zo ziet een van de cafébazen de kans schoon om even met zijn geliefde in de privé te verdwijnen. Op de tonen van ‘meisjes’ vinden zij elkaar terug, zetten zij de Frens in vuur en vlam met een heerlijke, sensuele kus.

Toen de aftiteling liep, zei Bruno: ‘Ik kan dit gewoon niet aan.’
En zo bleven wij gisteren toch wel een tijdje verweesd achter.

Onze kroketjes

Judith en Geert.

Ze zijn nog niet samen en misschien zal dat nooit zo zijn. Toch kunnen we niet ontkennen dat  het verhaal die richting op wordt gestuurd. Ik ben nog steeds geen fan en ik blijf het raar vinden maar sinds gisteren werden ze samen toch iets geloofwaardiger.

hmaaamaaiseg

Toen Jenny die borden kwam inzetten, speelden ze op fantastische manier ‘gasten in een restaurant’. Moet je zien.
Hun gezichten die zeggen: ‘hmmm amaaai, dat ziet er lekker uit seg’. Water in de mond. Mondhoeken naar beneden. De handen eerst even omhoog om plaats te maken voor het bord om het daarna heel even aan te raken, zoals Judith dat doet.

Toch even zeggen dat ik niet snap welke richting Jenny en Rosa opgaan met de Zus & Zo.
In het begin was er heel duidelijk gezegd dat het een B&B zou zijn en het was voor de gasten niet mogelijk daar’s avonds te eten. Nu serveren ze steak met boschampignons, een macedoine van  groentjes en drie kroketjes. Niet zomaar kroketjes, hun kroketjes. Als iemand dat zo zegt denk ik aan: in de streek zeer vermaarde zelfgemaakte kroketjes.
Als ze niet zelfgemaakt zijn dan zeg je kroketten of als het echt moet aardappelkrokantjes.

Maar nooit ‘onze kroketjes’. Nooit Jenny!

Just awkward

Het is allemaal niet gemakkelijk in ‘t leven. Zeker niet voor Rosa.
Ze doet zo haar best om bij Waldek door te dringen. Maar één ding moet ze toch weten.

Vraag nooit iemand een verhaal, hoe grappig het ook is, opnieuw te vertellen aan iemand die het net heeft gemist. Want ik ken dat!

Jenny zal dat doen voor haar zus en overmoedig beginnen bij het begin terwijl Rosa al staat te gniffelen omdat ze weet wat er gaat gebeuren en Waldek door al die druk alleen maar kan hopen dat hij het misschien gewoon echt grappig vindt zonder geforceerd te moeten doen alsof. Want dat vindt hij zo erg voor Jenny.

En dan komt dat eerste grappige moment waar Waldek weet dat hij moet lachen maar het niet kan omdat Rosa naar hem kijkt met zoveel verwachting dat het alleen maar verlammend werkt.

Rond zijn ogen zit dat vreemde trekje dat mensen hebben die naar een mop luisteren waarvan ze weten dat het niet grappig zal zijn omdat ze moppen nooit zo grappig vinden en toch doen alsof en dan zeggen ‘ha ja, ‘s wel goe’ en zich de droogstoppel voelen die ze eigenlijk in de eerste plaats niet wilden zijn.

Want helemaal gek wordt hij daarvan. Van Rosa die daar staat te kijken en niet toelaat dat Jenny af en toe iets vergeet want ze moet het net zo vertellen als daarstraks … want allez, het was zo grappig en nu vertelt ze het helemaal fout. En voor hem geeft dat niet, maar ’t is zo erg voor Jenny.

Op het einde zal Jenny zeggen: ja sorry, ik was een stuk vergeten.
Waldek staat nog te grinniken want eigenlijk vond hij het toch niet zo slecht?
Nee, echt … hij vond het echt wel grappig. Zeker dat stuk waar Jenny de deur opendeed omdat hij het zich echt kan voorstellen. En dat het dan weer net die klant moest zijn. Dat is zo typisch, nee … écht goed.

En Rosa zal prevelen: ja maar daarnet vertelde ze het wel beter.

——

Dokter Geert had gelijk toen hij zei: geef hem tijd.
Nog heel even Rosa. Laat Waldek gewoon doen.
Sinds gisteren gaat het de goede kant op.

En als hij er klaar voor is, zal hij aan Jenny vragen:
Vertel mij nu maar dat wc-rollen verhaal. 

En dan kan zij zeggen …

Al is het maar uit respect voor de verhalen van Jenny.

Voesj

Rosa en Jenny kennen Peggy goed genoeg om te weten dat er iets aan de hand is en maken zich allebei terecht zorgen.
Rosa omdat haar dochter weer eens gekwetst zal worden. Jenny omdat ze echt wel dacht dat Peggy iets geleerd zou hebben na heel die situatie met haar Bianca.

Wie o wie heeft gelijk?

Ik volg Jenny.
Peggy geeft dan wel toe dat ze niet goed bezig is en even lijkt het alsof ze er iets aan gaat doen.

… toch zie ik het haar nooit écht proberen.
Nu niet en vroeger niet.

Je hebt van die momenten

Ik ga beginnen met een verontschuldiging. Niet aan Femke want ik vind het nog steeds erg dom. Wel aan de scenaristen omdat ik te snel was in mijn vorige post en op een bepaalde manier insinueerde dat de verhaallijn van Thuis voorspelbaar zou zijn.

Niet alleen werd wat dokter Ann zei bevestigd in de test, deze week eindigde niet met een cliffhanger. (Dat met Rafaël telt niet want wie geloofde dat hij zijn medicatie echt nam?)

Gelukkig maar, want één scène was zo mooi dat ze eigenlijk al mijn aandacht verdient. Terwijl Mariannes gezicht ontdooide, begreep ik waar het allemaal om draait.

Image

Het is niet anders dan in het echte leven. De meest grootse momenten worden gestuurd door emoties.
Zo schoon, zo warm, prachtig gedaan!

Tegen de waanzin

Je kan eens onnozel doen, er mag eens gelachen worden.
Peggy, slaaf van haar impulsen, drijft het altijd iets te ver.

Even dacht ik.
’t Is gebeurd!
She lost it. Peggy is gek geworden.

Maar nee hoor, het is nog steeds dezelfde. We weten hoe ze is …


Te nemen of te laten.

Een doordeweekse cliffhanger

Eén beeld, duizend gevoelens, een nieuw begin, een krakende deur, een handtas die valt. Thuis.

Even een last minute poll.

Lachen gieren brullen

Ohhohohooo NEEJE.

Oh dat zag er plezant uit gisteren in de keuken van Ter Smisse!
Voor zolang het daar mag duren want ook al loopt het misschien allemaal goed af met die verkoop enzo, op ’t einde van de week is het toch gedaan. Voor 3 maand!

Dat is niet erg mensen. Familie blijft een maand langer duren en je zou dat niet eerlijk kunnen vinden. Maar een echte thuisfan moet daar begrip voor hebben, want iedereen ziet dat er in de productie van Thuis veel meer tijd en zorg kruipt. (WAARMEE IK NIET WIL ZEGGEN DAT FAMILIE GEEN GOED PROGRAMMA IS … gewoon, anders)

Praktische info:
Deze week sta ik met de dagploeg en dat wil zeggen dat ik thuis op zijn gewone uur kan volgen! Deze zondag gaat Villa Vanthilt van start en zorg ik voor live  verslaggeving vanaf 22u vanop de grote markt van Dendermonde … ik zal ook steeds een gast uitnodigen, dus als je eens een avondje mee wil met een professioneel tv-kijker, inschrijvingen kunnen via mijn facebookpagina!

http://www.facebook.com/pages/Blokje/217807018246039?ref=ts

Ik kan echter niet garanderen hier op tijd te zijn aangezien ik tot kwart voor 10 werk en dan nog parking moet zoeken!

Als Peggy op verplaatsing speelt

Als Peggy op verplaatsing speelt, zal ze zich nooit overhaasten. Ze verkent de boel, kijkt eens rond en wacht af. Die eerste dagen bij Marianne at ze nauwelijks, Peggy dacht na.

Gisteren was ze dan eindelijk klaar voor een eerste experiment!
Ik bracht het met plezier voor jullie in beeld.

En … actie!
Tom die belt, de rest wacht af. Peggy begint eraan.
Ze weet hoe lang de scene is, ze weet wat ze gaat doen. Hop hop hop, snel en vakkundig legt ze de eerste laag, 3 sneetjes, weet ik veel van wat.

Tom is woedend, Marianne natuurlijk ook. Maar Peggy werkt onverstoord verder. Ze slaagt er zelfs in de 2e laag beleg in beeld te brengen zonder dat je haar ziet. Als Marianne het woord neemt, zien we een potje confituur. Dat is niet alles! Ze toont ons zo op geniale wijze het contrast tussen haar en Peggy. Marianne die eet een broodje zoals het hoort. Een keizertje keurig in 2 gesneden met niet meer beleg dan nodig. Eigenlijk laat de ontbijttafel van Marianne niet anders toe. Maar Peggy laat zich niet kennen. Ze hebben haar uitgedaagd.

Dan wordt het een beetje tricky, het moeilijkste deel. Als het ergens misloopt is het hier. Ann maakt zich klaar om de kamer uit te stormen en Peggy weet dat ze niet veel tijd meer heeft. Een paar seconden om de 3e laag aan te brengen en dan is het gedaan. Peggy haast zich, dat zie je aan de kromming van haar rug.

Oef! Net op tijd. Confituur, bosbessen denk ik, 4 cm dik.
Terwijl Ann verdwijnt, neemt Peggy alvast een hapje, in afwachting van wat komt.

Over naar Ter Smisse, waar ze ook ontbijten. Een tafel met iets meer mogelijkheden, met ontzettend veel beleg, een pot yoghurt en zelfs restjes van de vorige dag. Ze hebben het over Peggy, over hoe die zich in het hol van de leeuw begeeft. Trots zijn ze, en daar hebben ze reden toe.

De laatste scene.
Nom nom. Terwijl de mensen praten, smikkelt Peggy trots haar broodje op.

En als ze wordt betrokken in het gesprek, plukt ze heel beleefd kleine stukjes van haar broodje.

Maar eigenlijk kan het haar allemaal niet zo veel schelen … 

… en denkt ze: “Laat mij toch met rust, laat mij genieten van mijn lekkere broodje.”